بر پای گل از خار ستم، آبله پیداست

سر سلسله ای را اثر سلسله پیداست

از فرش الی عرشِ خدا ولوله پیداست

در وادی خونین بلا قافله پیداست

 

دارند همه از شرر داغ چراغی

خیزید كز این قافله گیریم سراغی

 

این قافله رو كرده به بیت الحرم عشق

كوبیده به میدان اسارت علم عشق

گفته است بلی ها به بلاهای غم عشق

از بهر طواف حرم محترم عشق

 

احرام همه جامه‌ی خونین اسارت

كردند به خوناب جگر، غسل زیارت

 

جابر به سر تربت دلدار رسیده

بر یاور بی یاور دین یار، رسیده

گویی كه بر آن كشته عزادار رسیده

با سینه ی سوزان و دل زار رسیده

 

محرم شده و اشك فشان، خوانده خدا را

با خون جگر شسته قبور شهدا را

 

آورده غریبی غم دل بهر غریبی

افتاده حبیبی به روی قبر حبیبی

بیمار فراقی شده مهمان طبیبی

نه تاب و توانی، نه قراری، نه شكیبی

 

می گفت: حبیبی كه غمت كرده كبابم

من دوستم آخر، بده ای دوست جوابم

 

ای نام تو روشنگر دل جان كلامم

ای یافته سبقت ز سلامم به سلامم

ای دادرس و رهبر و مولا و امامم

هم عاشق و هم دوست و هم پیر غلامم

 

با یاد تو در این سفر از شهر مدینه

تا كرب و بلا كوفته ام بر سر و سینه

 

گردون ز غمت در همه جا ولوله انداخت

تا شام ز سر تا بدنت فاصله انداخت

بر گردن تنها پسرت سلسله انداخت

بر پای یتیم تو گل آبله انداخت

 

دور از تو ولی مرغ دلم همسفرت بود

گه پیش بدن گاه به دنبال سرت بود

 

ای نور دل فاطمه آخر تو نبودی؟

كز دوش پیمبر به رخم دیده گشودی

هم خنده زدی هم دلم از دست ربودی

بر گردن من بازوی خود حلقه نمودی

 

یاد آر از آن خاطره ای نور دو دیده

با من سخنی گوی ز رگ های بریده

 

ای دیده ی گریان مرا نور، عطیه

صحراست پر از زمزمه و شور، عطیه

این ناله ی پیوسته و این ولوله از كیست؟

برخیز و خبر آر كه این قافله از كیست؟

 

 

از شیون این قافله پر، دامن صحراست

آوای جرس را خبر از ناله زهراست

بر گوش دلم زمزمه زینب كبراست

فریاد شهیدا و غریبا و حسیناست

 

از گریه گلوی من رنجور گرفته

این كیست كه با «یا ابتا» شور گرفته؟

 

بر قلب عطیه سخن او اثری كرد

از خویش در آن وادی محنت، سفری كرد

بر دیدن آن قافله هر سو نظری كرد

هر لحظه به رخ جاری، خون جگری كرد

 

از سینه برآمد به فلك ناله و آهش

افتاد چو بر سید سجاد نگاهش

 

تا كرد به آن قافله از دور نظاره

چو شمع ز سر تا به قدم، ریخت شراره

در مقدم آن ماه رخان ریخت ستاره

برگشت به سوی حرم عشق دوباره

 

زد ناله كه عاشور دگر آمده، جابر

برخیز كه زینب ز سفر آمده، جابر

 

بلبل گل خود را به سراغ آمده، جابر

آلاله دگر باره به باغ آمده، جابر

بر تربت عشاق چراغ آمده جابر

برخیز كه یك قافله داغ آمده، جابر

 

برخیز و بده آب به گل های مدینه

سقاست خجل از لب عطشان سكینه

 

برخیز سرودی ز غم تازه بخوانیم

برخیز شرار غم دل را بنشانیم

برخیز كه خود را به اسیران برسانیم

برخیز كه گل در ره سجاد فشانیم

 

بالای سرش آیه ی تطهیر بگیریم

گل بوسه ز زخم غل و زنجیر بگیریم

 

آن محرم محرم شده در آن حرم «هو»

آن عاشق دلسوخته آن پیر خداجو

آغشته به خاك شهدا كرده سر و رو

با چشم دل خویش نظر كرد به هر سو

 

می خواست كه صد باره به هر گام بمیرد

تا یك خبر از سید سجاد بگیرد

 

پر بود از اشك جگر سوخته، جامش

می ریخت شرار دل سوزان ز كلامش

زد رایحه ی عطر حسینی به مشامش

بشنید سلام از لب جانبخش امامش

 

گفت: ای ز سلام تو خجل پیر غلامت

یادآور اخلاق پدر بود سلامت

 

آن زائر دلسوخته، آن پیر سرافراز

شد طایر روحش ز تن خسته به پرواز

زد ناله و كرد از دل و جان، دست ز هم باز

بگرفت در آغوش حسین دگری باز

 

افكند به گردون، شرر تاب و تبش را

بر زخم غل جامعه بگذاشت لبش را

 

مولا چو نظر كرد حبیب پدرش را

قد خم و سوز دل و اشك بصرش را

سوزاند دوباره شرر غم جگرش را

بگذاشت روی شانه ی آن پیر، سرش را

 

كای گلشن وحی از نفست بوده معطر

افسوس كه یك باغ گل از ما شده پرپر

حسن صفرزاده تهرانی