چرا براي بزرگداشت نهضت عاشورا از بحث و گفت‌وگو استفاده نمي‌شود؟

عواملي‌كه در رفتار آگاهانه انسان نقش دارد دو نوع عوامل است: یکی عوامل شناختي مانند استدلال‌هاي عقلي و تجربي و یکی عوامل دروني و رواني مانند احساسات، تمايلات، گرايش‌ها، ميل‌ها، غرايز و عواطف.شناخت، به طور قطع، تأثير بسزايي در رفتار انسان دارد، ولي اين يگانه عامل مؤثر نيست بلكه عوامل دروني و رواني، بيشتر در رفتار انسان تأثير مي‌گذارند و ميل به حركت را در انسان پديد مي‌آورند.
هرگز دانستن در انسان ميل ايجاد نمي‌كند اگر گسي بداند يك ماده غذائي براي او مفيد است اما ميل نداشته باشد از آن غذا استفاده نمي‌كند. شنيدن يا اطلاع داشتن هركز كار ديدن صحنه را نمي‌كند، گفته‏ ها، شنيده‏ ها و دانسته‏ ها هرگز كار مشاهده يك حادثه را نمي‌كند. آگاهي از حال مريض، كار ملاقات با بيمار را انجام نمي دهد، آگاهي از حال محرومان، كار بازديد حضوري از محرومان را انجام نمي دهد.
ما هنگامي راه امام حُسَيْنُ عَلَيْهِ السَّلام را مي‌پيمائيم كه احساسات ما برانگيخته شود. برپائي مراسم در حُسَيْنُه‌ها و تكايا، راه‌اندازي هيئت‌ها و دستجات سينه زني، احساسات را تحريك و تأثير پذيري از نهضت حضرت اباعبدالله الحُسَيْنُ عَلَيْهِ‌السَّلامُ را به دنبال مي‌آورد.چرا براى تحريك احساسات، از مراسم شاد استفاده نمي‌شود؟
با خنديده و شادى هيچ وقت حماسه‌آفرینی نمی‌شود، خنديده و شادى هيچ وقت نمى‌‏تواند انسان را در برابر سختى‌ها مصيبت‌ها نگه دارد، هيچ وقت آدم را شهادت طلب نمى‌كند، به دفاع براي پيروزي وانمي‌دارد، اين قبيل مسائل عشق ديگرى مى‌ خواهد كه از سوز و اشك و شور پديد مى‏‌آيد نه از جلسات شادي

نوشته های مشابه

← نوشته قبلی

نوشته بعدی →

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.