مظلومیت مولی الموحدین امیرالمؤمنین علی عَلَیهِ‌السَّلام

مظلومیت مولی الموحدین امیرالمؤمنین علی عَلَیهِ‌السَّلام به اندازه‌ی تمام فضائل و مناقب آن بزرگوار است، حضرت امیر به همان اندازه که فضیلت دارد به همان اندازه مظلوم است. همان گونه که شاعر می‌گوید: کتاب فضل تو را آب بحر کافی نیست . که تر کنم سرانگشت و صفحه بشمارم؛ درباره‌ی مظلومیت امام علی نیز باید چنین گفت چرا که حدیث مظلومیت آن بزرگوار مثنوی هفتاد من است.

آیا این مظلومیت ادامه دارد یا خیر؟

آری این مظلومیت ادامه دارد، غیبت امام زمان عج الله تعالی فرجه، دلیل بر ادامه‌ی مظلومیت امام علی است. مظلومیت، آن‌چنان تشدید شد که منجر به غیبت امام زمان عج الله تعالی فرجه گردید. با غیبت امام زمان، مهر کوتاهی بر پیشانی همه‌ی مسلمانان خورد و تا زمانی که این مهر بر پیشانی مسلمانان هست، غیبت هست و تا زمانی که این مهر پاک نشود، ظهور محقق نخواهد شد.


اولین مظلومیت امام علی، گمنامی حضرت امیر است، حتی نزد شیعه، حضرت امام قدس سره در این زمینه می‌فرماید: اساساً سربازان اسلام اگر چه نامدار باشند در این جهان گمنامند و نامدارترین سرباز فداکار در اسلام امیرالمومنین است و او گمنام ترین سرباز اسلام است و این اولین مظلومیت امام علی است.


مظلومیت مولی الموحدین امیرالمؤمنین علی عَلَیهِ‌السَّلام به اندازه‌ی تمام فضائل و مناقب آن بزرگوار است، حضرت امیر به همان اندازه که فضیلت دارد به همان اندازه مظلوم است. همان گونه که شاعر می‌گوید:

کتاب فضل تو را آب بحر کافی نیست . که تر کنم سرانگشت و صفحه بشمارم

درباره‌ی مظلومیت امام علی نیز باید چنین گفت چرا که حدیث مظلومیت آن بزرگوار مثنوی هفتاد من است.

 

و آخرین وصایای حضرت امیر به حسنین حکایت از عمق مظلومیت امام علی دارد: کونا لِلظَّالِمِ خَصما و للمَظلومِ عَونا؛ خصم ظالم و یار مظلوم باشید. همان گونه که آخرین وصیت امام حسین به امام سجاد عَلَیهِما‌السَّلام این چنین بود: یا بُنَیَّ إِیَّاکَ وَ ظُلْمَ مَنْ لَا یَجِدُ عَلَیْکَ نَاصِراً إِلَّا اللَّهَ؛ فرزندم از ظلم به کسی که یار ندارد به شدت بپرهیز.

 

در این نوشتار سعی داریم به اختصار فهرستی از مظلومیت مولی الموحدین امیرالمؤمنین علی عَلَیهِ‌السَّلام بپردازیم. امید که مورد قبول قرار گیرد.

 

اولین مظلومیت امام علی، گمنامی حضرت امیر است، حتی نزد شیعه، حضرت امام قدس سره در این زمینه می‌فرماید: اساساً سربازان اسلام اگر چه نامدار باشند در این جهان گمنامند و نامدارترین سرباز فداکار در اسلام امیرالمومنین است و او گمنام ترین سرباز اسلام است و این اولین مظلومیت امام علی است.

 

دومین مظلومیت امام علی، بی‌توجهی به وصایای پیامبر گرامی اسلام در جانشینی امام علی به عنوان امام و وصی پیامبر. در حقیقت جایگاه امامت و رهبری نادیده گرفته شد بود، کسی که به عنوان امام، مرجع دینی، مرجع قضائی و مرجع حاکمیتی جامعه‌ی اسلامی به حساب می‌آمد؛ خانه نشین کردند، گوئی امام به فراموشی سپرده شده بود، نه از اطاعت و پیروی خبری بود، نه از مراجعه و احترام و اگر احترامی در جامعه داشت فقط به خاطر داماد پیامبر بودن بود.

 

سومین مظلومیت امام علی، وجود مطلاها است، آن‌ها که نه تنها عیار نداشتند بلکه مطلا بودند، هیچ شخصیتی نداشتند، هیچ فضیلتی نداشتند، هیچ منقبتی نداشتند، زمام امور را به دست گرفتند.
مهر فروزنده چو پنهان شود . شب پره بازی گر میدان شود.

 

چهارمین مظلومیت امام علی: مطلاهایی که به ناحق زمام امور را بدست گرفته بودند؛ خود را به جای طلای تمام، تحمیل جامعه کردند و با آن که از اسلام و رهبری، هیچ نمی‌دانستند؛ به جای رهبر دینی، هم احکام الهی را تشریح می‌کردند، هم قرآن تفسیر می‌کردند، هم فتوا می‌دادند، هم حکم صادر می‌کردند.

 

پنجمین مظلومیت امام علی: آن بزرگوار باید به خاطر مصالح اسلام و این که اصل اسلام و شریعت محمدی، حفظ شود و به نسل‌های آینده بدون پیرایه برسد، باید در برابر این همه ظلم و ستم صبر کند.

 

ششمین مظلومیت امام علی: آن بزرگوار حق اعتراض هم نداشت، چرا که بین مردم عادی که اطلاع نداشتند و اکثریت جامعه را تشکیل می دادند، بر سر زبان‌ها می‌افتاد که چرا اصحاب پیامبر، به جان هم افتاده‌اند؟ چرا با هم نمی‌سازند؟ و حضرت برای این که چنین جوی به وجود نیاید، مجبور بود  سکوت کند.

هفتمین مظلومیت امام علی: کسی از امام دفاع نمی‌کرد، کسی در برابر غاصبان مقام امامت، عکس العملی نشان نمی‌داد، کسی به دفاع از مقام امامت و رهبری امت، قیام نمی‌کرد، کسی در برابر غاصبان مقام امامت نمی‌ایستاد و نمی‌خروشید و مبارزه نمی‌کرد، گویی گرد مرگ بر خواص اهل پاشیده بودند، نه به وظیفه شان عمل می‌کردند و نه در برابر انحراف می‌ایستادند.

 

هشتمین مظلومیت امام علی: همان‌ها که در برابر این ظلم و ستم سکوت کرده بودند؛ طلبکار امام علی هم شدند که چرا نماز نمی‌آییی؟ چرا زهرا زبانش تند است، چرا با ما قهر است، چرا زهرا شب‌ها درِ خانه‌ی مهاجران می رود؟ چرا زهرا آنقدر گریه می‌کند، چرا دختر پیامبر شبانه دفن شد و صدها چرای دیگر.

 

نهمین مظلومیت امام علی: مدعیان دروغین دین‌داری به نام دین، هر روز بر خاندان عصمت وطهارت ظلمی را روا داشتند. یکی در خانه را آتش ‌زد، یکی دختر پیامبر گرامی اسلام را مجروح کرد، دیگری فدک را به یغما برد و …

 

دهمین مظلومیت امام علی: کسی که گستره‌ی علم او از زمین تا آسمان است و دارای علم لدنی است و از لوح محفوظ و علم الکتاب آگاهی داشت و بارها فرموده بود: سَلُونِی قَبْلَ‏ أَنْ‏ تَفْقِدُونِی؛ از من بپرسید، پیش از آنکه مرا از دست دهید. من به راه‌های آسمان بهتر از زمین آگاهم؛ را نادیده گرفتند و از علم بی‌انتهای آن بزرگوار استفاده نکرد و از آن بدتر آن که گویی این حقیقت را یک ادعای واهی پنداشتند، آن جایی که سَعدِ ابی وَقّاص پرسید تعداد موهای سر و محاسن من چه تعداد است و امام علی در پاسخ به او فرمود: در سر تو مویی نیست، جز این که در بیخ آن شیطانی نهفته است و خبر شهادت امام حسین علیه السلام به دست فرزندش عمر سعد را به وی داد.

 

یازدهمین مظلومیت امام علی: ما غدیر امام علی را رها کردیم، عزادار شدیم، حال به عزاداری می‌پردازیم و کاری به غدیر نداریم. برای مصیبتی که بر جامعه‌ی اسلامی وارد شده است عزاداری می‌کنیم اما با چرائی این مصیبت کاری نداریم.

 

دوازدهمین مظلومیت امام علی: ظلم در عزاداری است، در عزاداری و ذکر مصیبت هم به امام علی و فاطمه و حسین ظلم شده است. درد علی به آتش زدن در خانه‌اش نیست، درد علی به شکسته شدن پهلوی و زخمی شدن سینه همسرش و سقط شدن محسنش نیست؛ درد علی در مظلومیت امام علی است. درد علی و مظلومیت امام علی از ظلم نیست! درد علی و مظلومیت امام علی از ظالم است!

 

ببینید شاعر چگونه عمق فاجعه را از زبان امام علی بیان می‌کند و می‌گوید: که زده است بر تو سیلی؟ که شکسته پهلوی تو؟ که به بازوانت ای گل زده است تازیانه؟ یا سیدبن طاووس چه استادانه عمق فاجعه را بیان می کند و می‌فرماید: تسابق القوم علی نهب بیوت آل الرسول و قرة عین الزهراء البتول.دشمنان در عصر عاشورا در حمله به خیمه‌های اباعبدالله الحسین از هم پیشی گرفتند. یا حضرت رقیه در خرابه‌ی شام: أبَتاهُ، مَنْ الَّذی خَضَبک بِدِمائک؟ مَنْ الَّذی قَطع وَ رِیدَیک؟ یا أبتاهُ مَنْ الَّذی أَیتمنی علی صِغَر سِنّی؛ چه کسی محاسنت را به خون گلویت رنگین کرد؟ چه کسی رگ‌های گردندت را بریده است؟ چه کسی مرا در کودکی یتیم کرده است؟

 

چرا فرمود الشام الشام الشام چون کسی امیر مؤمنانشان بود که شعر لعبت هاشم بالملک می‌خواند، کسی امام جماعت مسجد شام بود که به نام دین، بر سر بریده، چوب خیزران می‌زد؛ این درد امام است. در همه‌ی این موارد سخن از ظالم است.

  

آیا این مظلومیت ادامه دارد یا خیر؟

آری این مظلومیت ادامه دارد، غیبت امام زمان عج الله تعالی فرجه، دلیل بر ادامه‌ی مظلومیت امام علی و تشدید مظلومیت آن بزرگوار است. مظلومیت آن‌چنان تشدید شد که منجر به غیبت امام زمان عج الله تعالی فرجه گردید. با غیبت امام زمان، مهر کوتاهی بر پیشانی همه‌ی مسلمانان خورد و تا زمانی که این مهر بر پیشانی مسلمانان و خاصه خواص اهل حق، هست، غیبت هست و تا زمانی که این مهر پاک نشود، ظهور محقق نخواهد شد. تا زمانی که اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج لقلقه زبان است و در عمل همراهی نیست؛ این مظلومیت هست و غیبت ادامه دارد.

 

چه بسیارند منتظران كوفی صفت که، به حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام نامه نوشتند كه منتظر تو هستیم و آن‌گاه كه آن بزرگوار آمد به رویش شمشیر كشیدند.

مکتوب می‌رسید فراوان ولی دریغ . خطش تمام کوفی و مهرش فریب بود.

پیشانی تمامیشان داغ سجده داشت. آنان که خیمه‌گاه مرا تیر می‌زدند.

این مردمان غریبه نبودند،‌ای پدر. دیروز در رکاب تو شمشیر می‌زدند

 

دانی چرا جبین علی را شکافتند؟

زیرا به چشم کوفه عدالت گناه بود

یک عمر از رعیت خود هم ستم کشید

اشک شبش به غربت روزش گواه بود

مولا پس از شهادت زهرا غریب شد

زهرا نه یار او که بر او یک سپاه بود

 

 

نوشته های مشابه

← نوشته قبلی

نوشته بعدی →

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.