شعر آئینی ناب: در وصف زهرای اطهر

مناسبت: میلاد با سعادت فاطمه زهرای اطهر سَلامُ‌الله‌عَلَیْها و روز مادر

20 جمادی الثانی مقادف با 15 بهمن /

دست من و عنایت و لطف و عطای فاطمه
قلب من و محبّت و مهر و ولای فاطمه
طبع من و قصیده مدح و ثنای فاطمه
جرم من و شفاعت روز جزای فاطمه
به بذل دست فاطمه بخاک پای فاطمه
منم گدای فاطمه منم گدای فاطمه

رشته مهر فاطمه سوی خدا کشد مرا
دل بولاش داده‌ام تا بکجا کشد مرا
گر بزمین زند مرا ور به سماء کشد مرا
درد اگر عطا کند یا به بلا کشد مرا
پای برون نمی‌نهم، از سر کوی فاطمه
وانشود لبم مگر، به گفتگوی فاطمه

مهر و محبتش بود طینت من سرشت من
ز دوستیش آبرو داده بروی زشت من
روضة بی‌چراغ او مینوی من بهشت من
شکر خدا که گشته این قسمت و سرنوشت من
سنگ محبّت و را بر سرو سینه میزنم
بیاد خاک قبر او داد مدینه می‌زنم

مرغک طبع من شده طوطی او هزار او
کبوتر دلم زند پر بسوی مزار او
قلب شکسته‌ام بود در همه، زار او
شفا گرفت چشم من ز خاک ره گذار او
خانه کوچکش بود کعبه آرزوی من
از آن خوشم که فضه‌اش نظر کند بسوی من

رشته چادرش اگر بدست انبیاء رسد
شال فخر انبیاء به‌عرش کبریا رسد
از لب جانفزاش اگر زمزمه دعا رسد
جان ز نوای گرم او به جسم مصطفی رسد
کسی که قدر و هل اتی گفته خدا بوصف او
کجا قصیده‌های من بود رسا، به وصف او

فاطمه‌ای که مصطفی خوانده به رتبه مادرش
به احترام می‌کند قیام در برابرش
بدست و سینه و جبین بوسه زند مکررش
بوی بهشت یافته از دم روح پرورش
مادح او کسی بجز خدا شود، نمی‌شود
حق سخن به مدح او ادا شود، نمی‌شود

منم که مهر داغ او نقش گرفته بر دلم
سرشته با ولایتش دست حق از ازل گِلم
اوست که هست تا ابد گره گشای مشکلم
ز شعله محبتش داده ضیاء به محفلم
در آیم از دری دگر گر از دری براندم
نمی‌روم ز کوی او چه خواندم چه راندم

عصمت داوری نبود اگر نبود فاطمه
جنّت و کوثری نبود اگر نبود فاطمه
هیچ پیمبری نبود اگر نبود فاطمه
احمد و حیدری نبود اگر نبود فاطمه
آنچه که آفریده حق بوده برای فاطمه
گفت از آن سبب نبی من به فدای فاطمه

کسی که در کتاب خود ثنای او خدا کند
کسی که پیش پای او قیام مصطفی کند
پیرهن عروسی‌اش به سائلی عطا کند
کسی که خاک حجره‌اش دوای دردها کند
چگونه رد کند ز خود مریض دردمند را
مریض دردمند را فقیر مستمند را

فاطمه اي كه حق بود جلوه گر از شمائلش
فاطمه اي كه هل اتي آمده در فضائلش
فاطمه اي كه آسمان كشيده ناز سائلش
فاطمه ای كه شد نبی شيفته فضائلش

به پیش بحر جود او محیط کمتر از نمی
گدای کوی خویش را اگر عطا کند کمی
همان عطای اندکش فزون بود ز عالمی
مرا چه غم اگر خدا به مهر او دهد غمی
دل بولاش بسته‌ام در آرزو نشسته‌ام
تیر غمش مگر رسد به سینه ی شکسته‌ام

ای که به قلب عالمی نقش گرفته داغ تو
ای که پریده مرغ دل از همه سو سراغ تو
میوه معرفت خورد روح الامین ز باغ تو
نور دهد به دیده‌ها تربت بی چراغ تو
قسم به قبر مخفی‌ات، قسم بخاک تربتت
خون، دل پاره پاره‌ام، گشته بیاد غربتت

کاش بجای مشعلی سوزم در کنار تو
کاش چو اشک زائری افتم بر مزار تو
کاش چو قلب مرتضی بودم داغدار تو
کاش بجای محسنت سازم جان نثار تو
فیض زیارت تو را همیشه آرزو کنم
تربت مخفی تو را به اشک شستشو کنم

ای که خزان شد از ستم بهار زندگانیت
گشته خمیده سرو قد بموسم جوانیت
مدینه بعد مصطفی ندیده شادمانیت
قسم به عمر کوته و به رنج جاودانیت
عنایتی عنایتی «میثم» دل شکسته‌ام
رو بسوی تو کرده‌ام دل به غم تو بسته‌ام

نوشته های مشابه

← نوشته قبلی

نوشته بعدی →

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.