فراگیری احکام روزه

 بهرمندی بهتر و بیشتر از فیوضات و برکات ماه مبارک رمضان، به میزان آگاهی به وظیفه بستگی دارد. آگاهی به وظیفه از آن جهت ضرورت پیدا می‌کند که مقدمه عمل است. تا انسان به وظیفه آگاهی لازم نداشته باشد و نحوه انجام وظیفه را نداند، عمل صحیح برای او امکان پذیر نخواهد بود. هر چه انسان به وظیفه کامل‌تر و دقیق‌تر آگاهی پیدا کند و نحوه انجام وظیفه را به درستی بداند؛ وظیفه اصولی‌تر، صحیح‌تر انجام خواهد شد، چرا که عمل صحیح، فرع آگاهی نسبت به وظیفه و نحوه انجام آن است. بر همین اساس در رساله‌های عملیه در باره فراگیری احکام تأکید شده و آمده است: واجب است هر مكلفی احکام شرعی خود را یاد بگیرد و تكليف الهیش را به صورت صحيح انجام دهد.

 

  1. واجب است هر مكلفی احکام روزه را یاد بگیرد و تكليف الهی روزه را به صورت صحيح انجام دهد.

 

  1. اگر کسی روی ندانستن حکم شرعی در ماه مبارک رمضان مبطلی را انجام داد روزه او باطل است، چرا که باید احکام شرعی خود را یاد می‌گرفت.

 

  1. در حقیقت ندانستن حکم و جهل به حکم، رافع حکم شرعی نیست، کما این که در مسائل حقوقی هم جهل به قانون رافع مسئولیت نیست.

 

  1. آن چه در حکم بطلان روزه شرط است فقط عمد و اختیار است و علم شرط نيست پس جاهل به حکم اگر مبطلی را از روی عمد و اختیار انجام دهد روزه‌ی او باطل می‌شود و بايد قضای آن روز را بگيرد.

 

  1. پس اگر روزه‏دار با آن که می‏داند روزه است آب بخورد، اما نداند خوردن آب روزه را باطل می‌کند؛ روزه‌ی او باطل می‌شود.

 

  1. اگر روزه‏دار با آن که می‏داند روزه است در استخر شیرجه بزند، اما نداند فرو بردن سر در آب روزه را باطل می‌کند؛ روزه‌ی او باطل می‌شود.

 

  1. بله اگر نداند روزه است و آب بخورد، روزه‌ی او باطل نمی‌شود یا بداند روزه است اما بی‌اختیار در گلوی او آب بریزند یا بی‌اختیار در استخر بیفتد؛ روزه‌ی او صحیح است.

 

  1. حال اگر در یادنگرفتن مسئله و حکم، مقصر باشد یعنی مى‏‌توانسته مسأله را ياد بگيرد و کوتاهی کرده است، کفاره نيز بر او واجب می‌شود.

 

  1. اما اگر در فرا نگرفتن مسئله و حکم، قاصر باشد یعنی نمى‌توانسته مسأله را ياد بگيرد يا اصلا ملتفت مسأله نبوده يا يقين داشته كه فلان چيز روزه را باطل نمى‏‌كند؛ روزه را بايد قضا کند ولی کفاره ندارد.