امام خمینی و قرآن کریم بخش اول /

ماه مبارک رمضان، ماه نزول قرآن کریم، ماه بهار قرآن کریم، ماه شناخت قرآن کریم، ماه انس با قرآن کریم و ماه عمل به آموزه‌های قرآن کریم است.

خداوند تبارک و تعالی، ماه مبارک رمضان را ماه نزول قرآن کریم معرفی می‌فرماید: شَهْرُ رَمَضانَ الَّذي أُنْزِلَ فيهِ الْقُرْآنُ.

و امام باقر علیه السلام ماه مبارک رمضان را بهار قرآن کریم معرفی می‌فرماید: لِكُلِّ شَيْ‏ءٍ رَبِيعٌ وَ رَبِيعُ الْقُرْآنِ شَهْرُ رَمَضَانَ؛

پس بهترین زمان برای توجه به قرآن کریم، ماه مبارک رمضان است و بهترین سخن در ماه رمضان، سخن درباره قرآن کریم است. بر این اساس شایسته است ابتدا به بخشی از دیدگاه احیاگر دین محمدی، مروج قرآن کریم و خالق انقلاب اسلامی، حضرت امام خمینی رحمت الله علیه بپردازیم. 


ماه مبارک رمضان، بهار قرآن کریم

وارستگان صاحب آداب قلبی و مراقبات باطنی، رشحه و جرعه‌ای از آنچه قلب عوالم از اَدَّبَنی رَبّی دریافت فرموده، برای تشنگان این كوثر به هدیه آورند و آنان را مؤدب به آداب الله تا حد میسور نمایند.

امام خمینی رحمت الله علیه


ماه مبارک رمضان، ماه نزول قرآن کریم، ماه بهار قرآن کریم، ماه شناخت قرآن کریم، ماه انس با قرآن کریم و ماه عمل به آموزه‌های قرآن کریم است.

 

خداوند تبارک و تعالی، ماه مبارک رمضان را ماه نزول قرآن کریم معرفی می‌فرماید: شَهْرُ رَمَضانَ الَّذي أُنْزِلَ فيهِ الْقُرْآنُ؛ ماهِ رمضان ماهى است كه قرآن، در آن نازل شده است

 

و امام باقر علیه السلام ماه مبارک رمضان را بهار قرآن کریم معرفی می‌فرماید: لِكُلِّ شَيْ‏ءٍ رَبِيعٌ وَ رَبِيعُ الْقُرْآنِ شَهْرُ رَمَضَانَ؛ برای هر چیزی بهاری است و بهار قرآن ماه رمضان است.

 

پس بهترین زمان برای توجه به قرآن کریم، ماه مبارک رمضان است و بهترین سخن در ماه رمضان، سخن در باره قرآن کریم است بر این اساس شایسته است ابتدا به بخشی از دیدگاه احیاگر دین محمدی، مروج قرآن کریم و خالق انقلاب اسلامی، حضرت امام خمینی رحمت الله علیه بپردازیم.

 

بخش اول:

حضرت امام خميني به مناسبت حج سال 1365 در پیامی به زائران بيت اللَّه الحرام می‌فرماید: به زائران محترم تذکر می دهم که در این مواقف معظمه و در طول سفر به مکه مکرمه و مدینه منوره، از اُنس با قرآن کریم”، این صحیفه الهی و کتاب هدایت، غفلت نورزند که مسلمانان هرچه دارند و خواهند داشت، در طول تاریخ گذشته و آینده از برکات سرشار این کتاب مقدس است.

 

از تمامی علمای اعلام و فرزندان قرآن و دانشمندان ارجمند تقاضا دارم که از کتاب مقدسی که “تِبْیان کلِّ شَیءٍ” است و صادر از مقام جمع الهی به قلب نور اول و ظهور جمع الجمع تابیده است، غفلت نفرمایند.

 

این کتاب آسمانی الهی که صورت عینی و کتبی جمیع اسما و صفات و آیات و بینات است و از مقامات غیبی آن دست ما کوتاه است و جز وجود اقدس جامع “مَنْ خُوطِبَ بِهِ” از اسرار آن، کسی آگاه نیست و به برکت آن ذات مقدس و به تعلیم او، خلَّص اولیای عظام دریافت آن نموده‌اند و به برکت مجاهدات و ریاضت‌های قلبیه، خلَّص اهل معرفت به پرتویی از آن به قدر استعداد و مراتب سیر، بهرمند شده‌اند و اکنون صورت کتبی آن که به لسان وحی بعد از نزول از مراحل و مراتب، بی کم و کاست و بدون یک حرف کم و زیاد به دست ما افتاده است؛ خدای نخواسته مباد که مهجور شود.

 

و گر چه ابعاد مختلفه آن و در هر بُعد مراحل و مراتب آن از دسترس بشر عادی دور است؛ لکن به اندازه علم و معرفت و استعدادهای اهل معرفت و تحقیق در رشته‌های مختلف، به بیان‌ها و زبان‌های متفاوت نزدیک به فهم، از این خزینه لایتناهای عرفان الهی و بحر مواج کشف محمدی صلی الله علیه و آله و سلم بهره هایی بردارند و به دیگران منتقل کنند.

 

و اهل فلسفه و برهان با بررسی رموزی که خاص این کتاب الهی است و با اشارات از آن مسائل عمیق گذشته، براهین فلسفه الهی را کشف و حل کرده، در دسترس اهلش قرار دهند و وارستگان صاحب آداب قلبی و مراقبات باطنی، رشحه و جرعه‌ای از آنچه قلب عوالم از “ادَّبَنی رَبِّی” دریافت فرموده، برای تشنگان این کوثر به هدیه آورند و آنان را مؤدب به آداب الله تا حد میسور نمایند.

 

و متقیان تشنه هدایت بارقه ای از آنچه به نور تقوا از این سرچشمه جوشان “هُدی لِلْمُتَقین” هدایت یافته‌اند، برای عاشقانِ سوخته هدایت الله به ارمغان آورند.

 

و بالاخره هر طایفه ای از علمای اعلام و دانشمندان معظم به بُعدی از ابعاد الهی این کتاب مقدس دامن به کمر زده و قلم به دست گرفته و آرزوی عاشقان قرآن را برآورند و در ابعاد سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، نظامی، فرهنگی و جنگ و صلح قرآن وقت صرف فرمایند، تا معلوم شود این کتاب سرچشمه همه چیز است؛ از عرفان و فلسفه تا ادب و سیاست؛ تا بی‌خبران نگویند عرفان و فلسفه، بافته‌ها و تخیلاتی بیش نیست و ریاضت و سیر و سلوک، کار درویشان قلندر است، یا اسلام به سیاست و حکومت و اداره کشور چه کار دارد که این کار سلاطین و رؤسای جمهور و اهل دنیا است، یا اسلام دین صلح و سازش است و حتی از جنگ و جدال با ستمکاران بری است و بر سر قرآن آن آورند که کلیسای جاهل و سیاستمداران بازیگر بر سر دین مسیح عظیم الشأن آوردند.

 

اين جانب از روي جِد، نه تعارف معمولي، مي‏گويم از عمر به باد رفته خود در راه اشتباه و جهالت تاسف دارم و شما اي فرزندان برومند اسلام! حوزه‏ها و دانشگاه‌ها را از توجه به شئونات قرآن و ابعاد بسيار مختلف آن بيدار کنيد.

 

تدريس قرآن در هر رشته‏اي از آن را مورد توجه و مقصد اعلاي خود قرار دهيد. مبادا خداي ناخواسته در آخر عمر که ضعف پيري بر شما هجوم کرد از کرده‏ها پشيمان و تاسف بر ايام جواني بخوريد.