بازخوانی قیام عاشورا: وصیت نامه امام حسین علیه السلام

وصیت نامه امام حسین علیه السلام /

حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام قبل از حرکت از مدینه به سوى مکّه، وصیت نامه‌ای نوشت و آن را به برادرش محمد حنفیه سپرد و به سوى مکّه کرد.[1]

متن وصیت‌نامه‌

«بِسْمِ اللّه الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ»

به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

«هذا ما اَوْصى بِهِ الحُسَینُ بْنُ عَلِی اِلى اَخیهِ مُحَمّدِ بْنِ الْحَنَفِیةِ»

این وصیت نامه‏اى است که حسین بن على بن ابى طالب علیه السلام براى برادرش محمّد مشهور به ابن حنفیه نوشته است

«اَنَّ الحُسَینُ یشْهَدُ اَنْ لا اِلهَ اِلا اللّه وَحَدهُ لا شَرِیک لَهُ، وَاَنَّ مُحَمَّدا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ جاءَ بِالْحَقِّ مِنْ عِنْدِهِ، وَاَنَّ الْجَنَّةَ حَقُّ وَالنّارَ حَقٌ وَالسَّاعَةَ آتِیةٌ لارَیبَ فیها وَاَنَّ اللّه یبْعَثُ مَنْ فِى الْقُبُورِ» حسین گواهی می‌دهد: خدایی جز الله وجود ندارد، خدا یکى است و شریکى ندارد، و حضرت محمّد صلی الله علیه و آله عبد و رسول خدا است که حقیقت را از جانب خدا آورده است، و همانا که بهشت و جهنم حقیقت هستند و قیامت خواهد آمد و هیچ شکى در آن نیست و خداوند هر کسى را که در قبور باشد زنده خواهد کرد.

«وَاَنَّى لَمْ اَخْرُجْ اَشِرا وَلا بَطِراً وَلا مُفْسِداً وَلا ظالِماً» و همانا من براى سرکشى و تکبر و فساد و ظلم قیام نکردم.

«وَانَّما خَرَجْتُ لِطَلَبِ اْلاصْلاحِ فِى اُمَّةِ جَدِّى صلی الله علیه و آله. اُرِیدُ اَنْ آمُرَ بِالْمَعْرُوفِ، وَاَنْهى عَنِ الْمُنْکرِ، وَاَسیرَ بِسِیرَةِ جَدِّى وَاَبى على بْنِ اَبِى طالِبٍ» تنها براى اصلاح امت جدم قیام کردم و می‌خواهم به نیکی سفارش و از بدی نهی کنم و مطابق سیره جدم رسول خدا و پدرم على بن ابى طالب عَلَیهِمُ‌الْسَّلام عمل نمایم.

«فَمَنْ قَبِلَنى بِقَبُولِ الْحَقِّ، فَاللّه اَوْلى بِالْحقِّ، وَمَنْ رَدَّ عَلَىّ هذا، اَصْبِرُ حَتّى یقْضِی اللّهُ بَینِى وَبَینَ الْقَومِ، وَهُوَ خَیرُالْحاکمِینَ. وَهذِهِ وَصِیتِى اِلَیک یااَخِى. وَما تَوْفِیقى اِلاّ بِاللّه عَلَیهِ تَوَکلْتُ وَاَلیهِ اُنِیبُ» پس هر کس که مرا بدین جهت قبول کند همانا خداوند به حق سزاوارتر است و کسى که دست رد به سینه من بگذارد من صبر می‌کنم تا خدا که بهترین حکم‏کنندگان است بین من و آن قوم داورى نماید. ای برادر این وصیت من است به تو. توفیق من جز با خدا نیست من بخدا توکل می‌کنم و به سوی او باز می گردم.

سپس امام علیه السلام وصیت نامه را مهر نمود و به برادرش محمد حنفیه سپرد و با وى خداحافظى کرد و در دل شب از مدینه خارج شد.

[1]. . مقتل الحسین(ع)، انوار الهدی، ج1، ص273.

فهرست کامل کتاب بازخوانی قیام عاشورا:

نوشته های مشابه

بازخوانی قیام عاشورا: رمز گشائی حرکت هوشمندانه‌ی امام حسین

بازخوانی قیام عاشورا: حرکت هوشمندانه‌ی امام حسین در عصر تاسوعا

بازخوانی قیام عاشورا: خطبه امام حسین علیه السلام در مکّه