بازخوانی قیام عاشورا: بازخوانی تعیین مسیر حرکت امام حسین علیه السلام

بازخوانی تعیین مسیر حرکت امام حسین علیه السلام /

1.  بهترین گزینه

حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام به عنوان یک رهبر الهی، در حرکت اصلاحی و مقدس خود، فرار را، خواری و خفت دانسته و در بین همه‌ی گزینه‌های پیش‌رو، بهترین گزینه را انتخاب کرد تا زمینه‌ی قیام و نهضت را فراهم نماید.

2.  فراخوان عمومی

حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام به عنوان یک رهبر الهی، با انتخاب راه اصلی مدینه به مکّه و قرار دادن حرکت خود در مرئی و منظر همگان، دست به یک فراخوان عمومی زده است تا آنانی که می‌خواهند در این حرکت اصلاحی و مقدس شرکت کنند راحت بتوانند ملحق شوند و آنانی که گریزانند حجتی نداشته باشند.

3.  کار صواب، راه صواب می‌طلبد

حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام به عنوان یک رهبر الهی، در حرکت اصلاحی و مقدس خود، راه صحیح و صواب را انتحاب کرد، تا بتواند مسلمانان را به راه صواب که مبارزه با طاغوت زمان است، دعوت کند. بیراهه رفتن رهبری، پیروان را به بیراهه می‌کشاند. اگر رهبری نهضت در حرکت به سوی مکّه، خود، از بیراهه برود؛ چه توقعی از پیروان می‌توان داشت که او را در قیام و نهضت همراهی کنند؟ و در حمایت از امامت و رهبری به بیراهه نروند؟

4.  چرا گریزان و چرا بیراهه

حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام به عنوان یک رهبر الهی، در حرکتش از مدینه به سوی مکّه؛ نه خلافی کرده و نه قصد خلافی دارد و نه ترسی از عوامل حکومتی دارد؛ تا گریزان باشد و مانند عبدالله بن زبیر، از بیراهه فرار کند.

5.  حفظ استقلال

حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام به عنوان یک رهبر الهی، در حرکت اصلاحی و مقدس خود، استقلال خود را حفظ کرد و هرگز حرکت خود را به حرکت امثال عبدالله بن زبیر گره نزد تا حرکت اصلاحی و ارزشی خود را، از حرکت‌های انتقامی یا منفعت طلبانه، به صورت کامل، جدا نماید.

6.  عبدالله بن زبیر

حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام به عنوان یک رهبر الهی، با انتخاب راه اصلی مدینه به مکّه، می‌خواهد به همگان بفهماند که مخالفت امثال عبدالله بن زبیر با یزید غاصب، مبارزه اصولی با طاغوت زمان نیست‌ چرا که سبک و سیاق شخصی، و سلیقه‌ای، در مخالفت با یزید، کاری عبث و بیهوده است و با مخالفتشان راه بجایی نخواهند برند.

7.  تافته‌ی جدابافته از رهبر الهی

حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام به عنوان یک رهبر الهی، با انتخاب راه اصلی مدینه به مکّه، می‌خواهد به همگان بفهماند: آنان که در مخالفت با یزید تافته‌ای جدا بافته شدند و رهبر الهی خود را همراهی نکردند، به بیراهه رفته و برای جامعه اسلامی مصیبت به بار می‌آورند.