بازخوانی قیام عاشورا: پاسخ امام حسین علیه السلام به محمد حنفیه

پاسخ امام حسین علیه السلام به محمد حنفیه /

وقتی مخالفت حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام با بیعت و تصمیم آن بزرگوار برای مبارزه و حرکت وى از مدینه‌ی منوره؛ در میان مردم خاصه در میان خاندان آن بزرگوار مطرح گردید، محمد حنفیه یکى دیگر از فرزندان امیرمؤمنان علیه السلام بنابه نقل طبرى و مورخان دیگر خدمت حضرت امام حسین رسید و به عنوان خیرخواهی عرضه داشت: «برادر! تو محبوبترین و عزیزترین مردم هستى و من آن چه را که خیر و صلاح تشخیص مى‌دهم موظفم که به تو بگویم! من فکر می‌کنم شما تا آنجا که امکان پذیر است در شهر معینى اقامت نکنید و خود و فرزندانت در نقطه‌اى دور دست از یزید و دورتر از این شهرها قرار بگیرید و از آن جا نمایندگانى به سوى مردم گسیل دارید و حمایت آنان را به سوى خود جلب کنى که اگر با تو بیعت کردند خدا را سپاس مى‌گزارى و اگر دست بیعت به دیگران دادند باز هم لطمه‌اى به تو وارد نگردیده است ولى اگر به یکى از این شهرها وارد گردى مى ترسم در میان مردم اختلاف به وجود بیاید، گروهى از تو پشتیبانى کرده، گروه دیگر بر علیه تو قیام کنند و کار به قتل و خونریزى منجر گردد و در این میان، تو هدف تیر بلا گردى آن وقت است که خون بهترین افراد این امت ضایع و خانواده‌ات به ذلت نشانده خواهد شد.»

حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام فرمود: «مثلاً به عقیده‌ی تو به کدام ناحیه بروم؟» و محمد حنفیه گفت: «فکر می‌کنم وارد شهر مکّه شوى و اگر در آن شهر اطمینان نبود از راه دشت و بیابان از این شهر به آن شهر حرکت کنى تا وضع مردم و آینده‌ی آنها را در نظر بگیرى. امیدوارم با درک عمیق و نظر صائبى که در تو سراغ دارم، همیشه راه صحیح در پیش پایت قرار بگیرد و مشکلات را با جزم و احتیاط یکى پس از دیگرى برطرف سازى.»

حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام در پاسخ محمد حنفیه چنین فرمود: «یا اَخِى لَوْلَمْ یکنْ فِى الدُّنْیا مَلْجَاء وَلا مَاءْوىً لَما بایعْتُ یزیدَ بْنَ مُعاوِیةَ»[1] برادر تو که براى امتناع از بیعت یزید حرکت از شهرى به شهر دیگر را پیشنهاد می‌کنى این را بدان که اگر در تمام این دنیاى وسیع هیچ پناهگاه و ملجاء و مأوایى نباشد باز هم من با یزید بن معاویه بیعت نخواهم کرد.

در این هنگام که اشک محمد حنفیه به صورتش روان بود، حضرت امام حسین علیه السلام چنین ادامه داد: «یا اَخِى جَزاک اللّه خَیراً لَقَدْ نَصَحْتَ وَاَشَرْتَ بِالصَّوابِ وَاَنَا عازِمٌ عَلَى الْخُرُوجِ اِلى مَکةَ وَقَدْ تَهَیاءْتُ لِذلِک اَنَا وَاِخْوَتى وَبَنُو اَخى وَشِیعَتِى وَاَمْرُهُمْ اَمْرى وَرَاءیهُمْ رَاءْیى وَاَمَّا اَنْتَ فَلا عَلَیک اَنْ تُقِیمَ بِالْمَدِینَة فَتَکونُ لى عَیناً عَلَیهِمْ لا تُخْفى عَنِّى شَیئاً مِنْ اُمُورِهِمْ»[2] برادر! خدا به تو جزاى خیر دهد که وظیفه‌ی خیرخواهى و صلاحدید خود را انجام دادى و اما من وظیفه‌ی خود را بهتر از تو مى‌دانم و تصمیم گرفته‌ام که به مکّه حرکت کنم و من و برادرانم و فرزندان برادرم و گروهى از شیعیانم مهیا و آماده‌ی این سفر هستیم؛ زیرا این عده با من هم عقیده بوده و هدف و خواسته‌ی آنان همان هدف و خواسته‌ی من است و اما وظیفه‌اى که بر تو محول است این است که در مدینه بمانى و در غیاب من آمد و رفت و حرکت مرموز دستیاران بنى امیه را در نظر بگیرى و در این زمینه اطلاعات لازم را در اختیار من قرار بدهى.

[1]. . مقتل الحسین(ع)، انوار الهدی، ج1، ص273-271

[2]. . همان

فهرست کامل کتاب بازخوانی قیام عاشورا:

نوشته های مشابه

بازخوانی قیام عاشورا: سفارش امام حسین علیه السلام به زینب کبری

بازخوانی قیام عاشورا: بازخوانی پاسخ امام حسین علیه السلام به ام سلمه

بازخوانی قیام عاشورا: پاسخ امام حسین علیه السلام به عمر اَطرف