بازخوانی قیام عاشورا: بازخوانی اقدام امام حسین در پذیرایی از لشکر حر

بازخوانی اقدام امام حسین در پذیرایی از لشکر حر /

1.  کرامت و بزرگواری

پذیرایی لشکر حر توسط حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام از کرامت و بزرگواری آن حضرت حکایت دارد. همانگونه که این کرامت و بزرگواری در طول حرکت و در تمامی حرکات و سکنات آن بزرگوار به وضوح روشن و واضح است. اگر آن بزرگوار تن به بیعت با یزید ملعون نمی‌دهد، و اگر برای خروج از مدینه‌ی منوره از بیراهه نمی‌رود و اگر برای حفظ حرمت کعبه در پناه مکّه نمی‌ماند و اگر در ابتدای مواجهه با لشکر حر فرمان جنگ نمی‌دهد و اگر در روز عاشورا شروع کننده جنگ نمی‌شود؛ همه بخاطر کرامت و بزرگواری حضرت است.

2.  شعارهای کرامت و بزرگواری

تمام شعارهای حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام برگرفته از کرامت و بزرگواری است. آن جایی که می‌فرماید: «مَوْتٌ فِی عِزٍّ خَیرٌ مِنْ حَیاةٍ فِی ذُلٍّ»[1] مردن با عزت از زندگی‏ با ذلت بهتر است. یا آن جایی که می‌فرماید: «اَلْمَوْتُ خَیرٌ مِنْ رُکوبِ الْعَارِ»[2] مرگ از تحمل کردن ننگ بهتر است. یا آن جایی که می‌فرماید: «هَیْهاتَ مِنَّا الذِّلَّةُ»[3] محال است تَن به ذلّت دهیم (ما کجا و خاروی و ذلت کجا). یا آن جایی که می‌فرماید: «إِنّی لاَ اَرَی المَوْتَ إِلاّ سَعادةً وَ لاَ الحَیَاةَ مَعَ الظَّالِمِینَ إِلاّ بَرَماً»[4] به تحقیق من مرگ را جز سعادت و زندگی در کنار ستمگران را جز عار و ننگ نمی‌بینم. همه‌ی این شعارها حکایت از کرامت و بزرگواری آن بزرگوار دارد.

3.  دین کرامت و بزرگواری

دین مبین اسلام دین کرامت و بزرگواری است. تمام دستورات دین بر اساس کرامت و بزرگواری است. کرامت و بزرگواری از ایمان و اعتقاد سرچشمه می‌گیرد. بر این اساس خداوند تبارک و تعالی در سوره منافقون می‌فرماید: «وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِینَ وَلَٰکنَّ الْمُنَافِقِینَ لَا یعْلَمُونَ»[5] عزت مخصوص خدا و رسول و مؤمنان است؛ ولی منافقان نمی‌دانند. چون ایمان به خدا است که انسان را کریم و بزرگوار می‌کند.

4.  کرامت و بزرگواری زیر بنای گفتار و رفتار

کرامت و بزرگواری زیر بنای گفتار و رفتار انسان‌ها است. در سایه‌ی کرامت و بزرگواری است که انسان دارای رفتار پسندیده و گفتار شایسته می‌شود. همه‌ی بدبختی بشر به خاطر نداشتن خوی کرامت و بزرگواری است. کرامت و بزرگواری برگرفته از ایمان است که جلوی انسان را می‌گیرد که دست به هر کاری نزند. کسی که از کرامت و بزرگواری برخوردار نباشد دست به هر کاری می‌زند. کار زشت و ناپسند از کسانی سر می‌زند که از کرامت و بزرگواری بی‌بهره‌اند. بر این اساس حضرت امام هادی علیه السلام می‌فرماید: «مَنْ هَانَتْ عَلَیهِ نَفْسُهُ فَلَا تَأْمَنْ شَرَّهُ»[6] از شر آدم‌های پست خود را در امان مبین که دست به هر کاری می‌زنند.

5.  خباثت و پستی

گر چه پذیرایی حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام از لشکر حر، حکایت از کرامت و بزرگواری آن حضرت دارد؛ اما در مقابل خباثت و پستی یزیدیان در صحنه‌ی دلخراش کربلا را نمایان ساخت آن‌گاه که آب را بر روی خاندان عصمت و طهارت بستند؛ با آن که حضرت با کرامت و بزرگواری، در آن صحرای سوزان با آب از آنان پذیرایی نمود اما آنان با خباثت تمام، آن پذیرایی را با بستن آب تلافی کردند.

از آب هم مضایقه کردند کوفیان

خوش داشتند حرمت میهمان کربلا

بودند دیو و دد همه سیراب می‌مکید

خاتم ز قحط آب سلیمان کربلا

زان تشنگان هنوز به عیوق می‌رسد

فریاد العطش ز بیابان کربلا[7]